نوروپاتی شنوایی (ANSD) یک اختلال پیچیده در مسیر عصبی شنوایی است. در ارزیابی این اختلال لازم است که از ترکیبی از آزمون‌ها استفاده شود تا عملکرد سلول‌های مویی و انتقال عصبی به درستی بررسی شود.

🟩 مهم‌ترین آزمون‌ها در ارزیابی اولیه شامل:

🟢 Otoacoustic Emissions (OAE) :

بررسی عملکرد سلول‌های مویی خارجی (OHC) در نوروپاتی، ممکن است OAE طبیعی باشد.

🟢 Auditory Brainstem Response (ABR):

سنجش انتقال سیگنال صوتی از گوش به ساقه مغز؛ در نوروپاتی، پاسخ ABR غالباً ضعیف یا ناهنجار است.

آزمون‌های رفتاری شنوایی مانند تشخیص گفتار در نویز و آزمایش‌های تمایز زمانی (temporal tasks) برای بررسی توانایی پردازش زمانی.

تشخیص قطعی نوروپاتی شنوایی بر مبنای معیارهای الکتروفیزیولوژیک و ارزیابی عملکردی است.

🟩 معیارهای تشخیصی معمول شامل:

🟢 وجود پاسخ طبیعی یا نزدیک به طبیعی در OAE (یا میکروفون کوکلئار) به معنای عملکرد سلول‌های مویی خارجی سالم.

🟢 پاسخ ضعیف یا ناهماهنگ در ABR با غیاب موج V یا امواج واضح دیگر.

🟢 عملکرد نامناسب در تست‌های تکمیلی مانند MEMR یا تشخیص گفتار در نویز.

🟢 ارزیابی کامل پزشکی، ژنتیک، و تصویربرداری (MRI در موارد مشکوک) در صورت نیاز، به منظور رد سایر علل و تعیین محل ضایعه.

تشخیص دقیق محل آسیب (قبل از سیناپس، در سیناپس یا بعد از آن) می‌تواند کمک کند تا مداخلات مناسب‌تر انتخاب شوند.

درحال حاضر درمان قطعی برای نوروپاتی شنوایی وجود ندارد، اما روش‌های کمکی و مداخلات تکنولوژیک می‌توانند کیفیت شنوایی و ارتباط فرد را بهبود بخشند.

🟪 گزینه‌های معمول مدیریت شامل:

🟣 سمعک (Hearing Aids): در موارد کم تا متوسط ممکن است کمک کند، اما به خاطر ناهمزمانی عصبی، عملکرد آن محدود است.

🟣 کاشت حلزون (Cochlear Implant): در موارد شدید یا وقتی که سمعک موثر نباشد، الکترود کاشت به عصب گوش سیگنال الکتریکی منتقل می‌کند و ممکن است درک گفتار را بهبود دهد.

🟣 سیستم‌های کمک شنیداری (Assistive Listening Devices): مانند سیستم FM یا میکروفون‌های پخش صدا برای محیط‌های نویزی، که گفتار را به صورت مستقیم به سمعک یا گیرنده ارسال می‌کنند.

🟣 توانبخشی شنیداری و زبان: تمرینات گفتاری، آموزش درک گفتار در نویز و استراتژی‌های ارتباطی مکمل.

🟣 مانیتورینگ و ارزیابی مستمر: برخی بیماران ممکن است تغییرات شنوایی داشته باشند. پیگیری منظم ضروری است.